Afera Spine w Miastku. 2600 zabiegów, milionowe ryzyko i pytanie: kto pilnował interesu szpitala?

Szpital Miejski w Miastku znalazł się w centrum ogólnopolskiej afery dotyczącej spółki neurochirurgów Spine. Sprawą interesują się NFZ, CBA i prokuratura. W tle są tysiące zabiegów leczenia bólu kręgosłupa, bardzo wysokie faktury, umowy podpisywane przez kolejne władze szpitala i pytanie, czy placówka może dziś zapłacić za decyzje sprzed miesięcy.

::event{"type":"horizontal","item":"204"}

Sprawę ujawniła Wirtualna Polska. Według ustaleń dziennikarza Michała Janczury spółka neurochirurgów Spine działała w kilku małych szpitalach powiatowych, wykonując seriami krótkie zabiegi związane z leczeniem bólu kręgosłupa. Problem w tym, że według NFZ część tych świadczeń miała być rozliczana jako znacznie droższe procedury szpitalne, wymagające hospitalizacji, sali operacyjnej i pełnego zaplecza medycznego.

Mechanizm opisany przez WP jest prosty tylko na pierwszy rzut oka. Chodzi o dwie podobne procedury, ale wyceniane zupełnie inaczej. Tańsza może być wykonywana ambulatoryjnie. Pacjent przychodzi do poradni, lekarz wykonuje nakłucie, a pacjent wraca do domu. Droższa procedura wymaga już warunków hospitalizacji. Według WP za pierwszą NFZ płacił około 1500 zł, a za drugą ponad 6500 zł.

I właśnie tutaj zaczyna się sprawa Miastka.

73 zabiegi jednego dnia. Miastko na mapie ogólnopolskiej afery

Według Wirtualnej Polski podobna działalność spółki Spine była prowadzona również w Szpitalu Miejskim w Miastku. Tam sprawę bada nie tylko NFZ, ale również Centralne Biuro Antykorupcyjne pod nadzorem prokuratury. WP podała też, że w miasteckim wątku nikomu dotąd nie przedstawiono zarzutów.

Dane dotyczące Miastka robią ogromne wrażenie. Z ekspertyzy konsultanta wojewódzkiego, na którą powołuje się WP, wynika, że 10 stycznia 2025 roku jeden lekarz miał przeprowadzić w miasteckim szpitalu 73 zabiegi. Spółka miała otrzymywać 65 procent wyceny NFZ. Według wyliczeń WP tylko za pracę jednego lekarza jednego dnia rachunek mógł przekroczyć 300 tysięcy złotych, przy stawce bliskiej 26 tysięcy złotych za godzinę.

WP wskazała również, że od 2022 roku spółka Spine, mimo prawnego obowiązku, nie opublikowała żadnego sprawozdania finansowego. Ten wątek ma być badany przez prokuraturę w Bydgoszczy.

W Miastku skala sprawy ma być jeszcze większa niż w innych opisywanych przypadkach. Alicja Łyżwińska, była prezes Szpitala Miejskiego w Miastku, mówi, że chodziło o około 2600 procedur.

– W Miastku skala wykonywania tych świadczeń była bardzo duża – około 2600 procedur. Z dokumentów wynika, że przez zdecydowaną większość okresu obowiązywania umów ze SPINE współpracę tę nadzorowało kierownictwo Szpitala funkcjonujące przed tym, gdy zostałam prokurentką. W czasie obowiązywania umów Joanna Hinc pełniła funkcje kierownicze w Szpitalu i prowadziła korespondencję ze spółką SPINE dotyczącą realizacji współpracy oraz zadłużenia. Natomiast zabrakło skutecznej bieżącej weryfikacji sposobu wykonywania i rozliczania tych świadczeń – mówi Alicja Łyżwińska.

Ponad 70 pacjentów jednego dnia i 27 łóżek na chirurgii

Jednym z najbardziej obrazowych elementów tej sprawy jest liczba pacjentów wykazana jednego dnia. Alicja Łyżwińska wskazuje, że z jednej z faktur wynikało wykonanie zabiegów u ponad 70 pacjentów.

– Z jednej z faktury wynika, że jednego dnia przeprowadzono zabiegi ponad siedemdziesięciu pacjentom. Jeżeli rozliczano je jako hospitalizacje szpitalne, powinno to zaniepokoić każdego, kto zna zasady funkcjonowania szpitala. Jeżeli jednego dnia rozliczono ponad 70 hospitalizacji, pojawia się pytanie, w jaki sposób zapewniono hospitalizację pacjentów, skoro oddział chirurgiczny dysponował 27 łóżkami – mówi była prezes.

To właśnie ten element pokazuje sedno problemu. Nie chodzi tylko o samą liczbę pacjentów. Chodzi o to, czy sposób rozliczenia odpowiadał rzeczywistemu charakterowi świadczenia.

Alicja Łyżwińska nie twierdzi, że pacjentów nie było. Nie mówi też, że lekarze nie mogli wykonać tylu zabiegów. Jej zastrzeżenie dotyczy przede wszystkim wyceny i trybu rozliczenia.

– Nie kwestionuję liczby tych pacjentów. Być może jest prawdziwa. Lekarzy było kilku, więc oni mogli wykonać tyle zabiegów. Moim zdaniem nie powinny być rozliczane według wyceny właściwej dla hospitalizacji szpitalnej – podkreśla.

Podobnie opisuje to osoba związana ze szpitalem, dobrze znająca kulisy sprawy. Wskazuje, że w systemie ochrony zdrowia każda procedura ma swoją wycenę, punktację i kod. Jeżeli lekarz wykonuje świadczenie, szpital rozlicza je według określonych zasad NFZ. Problem zaczyna się wtedy, gdy szybki zabieg o charakterze ambulatoryjnym jest rozliczany jako droższa procedura szpitalna.

Termolezja i pytanie o standard sali operacyjnej

Alicja Łyżwińska tłumaczy, że chodziło o zabiegi związane z leczeniem przewlekłego bólu.

– Były to zabiegi termolezji – eliminującej przewlekły ból poprzez uszkodzenie nerwów za pomocą prądu o częstotliwości fal radiowych – wyjaśnia była prezes.

Według niej pacjent powinien przyjść ze skierowaniem oraz dokumentacją medyczną i obrazową.

– Taki pacjent powinien przyjść ze skierowaniem, z całą dokumentacją medyczną swoją, obrazową, opisującą, gdzie to boli dokładnie. Taki zabieg powinien wystarczyć co najmniej na pół roku – mówi Łyżwińska.

Kluczowe jest jednak to, w jakich warunkach wykonywano i rozliczano te zabiegi. Była prezes wskazuje, że takie procedury mogą być wykonywane ambulatoryjnie, czyli w warunkach znacznie tańszych dla publicznego płatnika.

– W momencie, kiedy wykonuje się je w przychodni – czyli właśnie ambulatoryjnie – wycena jest kilkukrotnie niższa niż w warunkach szpitalnych – mówi.

Jeżeli jednak świadczenie jest wykonywane i rozliczane jako procedura szpitalna, powinno spełniać zupełnie inne standardy.

– W momencie, kiedy robi się to na sali operacyjnej, powinno się zachować standardy sali operacyjnej. Taki zabieg może być wykonany i na sali operacyjnej, gdy są po temu wskazania, ale wtedy powinien trwać razem z przygotowaniem, oczyszczeniem i dezynfekcją sali około 40 minut. To budziło poważne wątpliwości, które następnie potwierdziły ustalenia kontroli Urzędu Wojewódzkiego – podkreśla Alicja Łyżwińska.

Osoba związana ze szpitalem zwraca z kolei uwagę, że sam zabieg mógł być technicznie krótki. Pacjent był przygotowywany, wykonywano badania, kwalifikację, a sam zabieg polegał na wkłuciu w okolice nerwu, najczęściej w odcinku lędźwiowym, i podaniu preparatu lub wykonaniu blokady. Po takim świadczeniu pacjent nie zawsze wymagał klasycznej hospitalizacji.

To jednak nie kończy sprawy. Wręcz przeciwnie. Jeśli zabieg był tak szybki i niewymagający pobytu w szpitalu, jeszcze ważniejsze staje się pytanie, dlaczego miał być rozliczany jako droższa procedura szpitalna?

65 procent dla lekarzy. „Nadzwyczaj wysoka umowa”

Jednym z najważniejszych elementów całej sprawy jest zapis o wynagrodzeniu spółki Spine. Jak podała WP, w Miastku spółka miała otrzymywać 65 procent wyceny NFZ.

Alicja Łyżwińska ocenia ten poziom jednoznacznie.

– 65 proc. dla lekarzy to nadzwyczaj wysoka umowa – mówi.

Osoba znająca realia pracy szpitala wskazuje, że w poradniach, przy rozliczeniach procentowych, lekarze często otrzymują znacznie niższe stawki, rzędu około 25–30 procent. Oczywiście poradnia i blok operacyjny to nie to samo, a każda umowa może mieć własną konstrukcję. Mimo to 65 procent dla zewnętrznej spółki przy procedurze rozliczanej przez publiczny szpital budzi zasadnicze pytania.

Po stronie placówki pozostawała organizacja świadczeń, infrastruktura, dokumentacja, rozliczenia, personel pomocniczy i ryzyko kontroli NFZ. Jeżeli po latach część świadczeń zostanie zakwestionowana, konsekwencje finansowe mogą uderzyć przede wszystkim w szpital.

Zdaniem Alicji Łyżwińskiej skala problemu narastała stopniowo.

– Na początku faktury nie zwracały jeszcze takiej uwagi. Jednak już sama umowa była co najmniej nietypowa. Później, gdy okazało się, że nikt tego nie pilnuje, skala wykonywanych świadczeń zaczęła szybko rosnąć. Kiedy faktury wykazywały spore kwoty, rosła liczba pacjentów, czerwona lampka powinna już mocno pulsować. Kiedy faktury wykazywały coraz większe kwoty, a liczba pacjentów rosła, należało przeprowadzić szczegółową analizę wykonywanych świadczeń i sposobu ich rozliczania. Te zabiegi realizował ryczałt – to znaczy realizowano i rozliczano je, zamiast leczyć ludzi potrzebujących np. zabiegów chirurgicznych – mówi była prezes.

Kto podpisał, kto kontynuował, kto wypowiedział?

To jeden z najważniejszych lokalnych wątków.

Według Alicji Łyżwińskiej pierwsza umowa ze spółką Spine została podpisana za prezesury Joanny Kosmali, powołanej na stanowisko przez byłego burmistrza Miastka Witolda Zajsta. To oznacza, że początek współpracy szpitala ze spółką Spine sięga jeszcze poprzedniego układu zarządzania placówką i samorządem.

– Pierwszą umowę podpisała Joanna Kosmala. Następnie funkcję prezesa pełnił Andrzej Łakomiec, a później Sylwia Kulewska podpisała kolejną umowę. Przez praktycznie cały okres obowiązywania współpracy ze SPINE Joanna Hinc pełniła funkcje kierownicze w Szpitalu, uczestniczyła w bieżącej obsłudze tej współpracy i prowadziła korespondencję ze spółką SPINE, w tym dotyczącą zadłużenia – podkreśla Alicja Łyżwińska.

Była prezes wskazuje także na etap kontynuowania współpracy i negocjacji.

– Potem ta umowa była kontynuowana. Były kolejne osoby, które odpowiadały za bieżące prowadzenie współpracy ze SPINE. Drugą umowę podpisała pani prezes Kulewska. Prokurentką wówczas była pani Hinc, również obecnie sprawująca tę funkcję. Z przekazanej mi, gdy byłam prezeską, korespondencji wynika, że pani Hinc była aktywnie zaangażowana w negocjacje z tą spółką – dodaje.

To są bardzo poważne twierdzenia, które pokazują, że odpowiedzialność za nadzór nad współpracą ze Spine nie ogranicza się do samego momentu podpisania pierwszej umowy. Wymaga to pełnej dokumentacji: pierwszej umowy, ewentualnych aneksów, drugiej umowy, wypowiedzenia, faktur, korespondencji ze spółką i dokumentów kierowanych do organów ścigania.

„Dwa dni po przyjściu zorientowałam się, że coś jest nie tak”

Alicja Łyżwińska twierdzi, że po objęciu funkcji prokurentki bardzo szybko zauważyła problem.

– Dwa dni po przyjściu jako prokurentka zorientowałam się, że coś jest nie tak. Tę umowę wypowiedzieliśmy od razu – mówi.

Według niej po analizie dokumentacji ujawniono skalę problemu, zakwestionowano roszczenia i podjęto działania mające zabezpieczyć interes szpitala.

– Po przeanalizowaniu dokumentacji ujawniliśmy skalę problemu. Następnie zgłosiłam sprawę właściwym organom. Zakwestionowałam roszczenia, podjęłam działania zmierzające do zabezpieczenia interesów Szpitala i wypowiedziałam umowę. Nie negocjowałam. Nie zgodziłam się na kontynuowanie współpracy – podkreśla była prezes.

Komisja Rewizyjna: wniosek do burmistrza i tajemnica postępowania

Sprawą zajmowała się również Komisja Rewizyjna Rady Miejskiej w Miastku, której przewodniczy radny Sławomir Czomko. Jak wyjaśnia, komisja nie działała w próżni. Jej aktywność została jednak ograniczona przez tajemnicę postępowania.

– Komisja Rewizyjna złożyła do burmistrza wniosek o zawiadomienie prokuratury w sprawie dotyczącej spółki Spine. Chodziło przede wszystkim o zaniechanie polegające na braku jakiegokolwiek działania ze strony prezes Kulewskiej – mówi Sławomir Czomko.

Jak dodaje, pierwsze zastrzeżenia do sprawy zgłosiła Alicja Łyżwińska.

– Od tego momentu wszelkie informacje zostały objęte tajemnicą śledztwa, co ograniczało również możliwości działania Komisji Rewizyjnej – podkreśla radny.

Czomko zaznacza, że właśnie tajemnica postępowania była jednym z powodów, dla których komisja nie mogła publicznie omawiać wszystkich ustaleń.

– Komisja Rewizyjna była ograniczona w działaniu właśnie ze względu na tajemnicę postępowania. Nie wszystkie informacje mogły być ujawniane, a część dokumentów i ustaleń pozostawała poza możliwością publicznego omawiania – mówi przewodniczący komisji.

Rada Nadzorcza: zainteresowanie sprawą i negatywna opinia dla wniosku komisji

Wątek Rady Nadzorczej szpitala jest jednym z bardziej złożonych elementów sprawy. Alicja Łyżwińska wskazuje, że Rada Nadzorcza, która sprawowała funkcję do listopada, była zainteresowana wyjaśnieniem sprawy i oczekiwała działań.

– Dostałam od niej polecenie, aby tę sprawę mieć na pierwszym miejscu, dogłębnie przeanalizować. To członkini rady zaproponowała kilku prawników, którzy znają się na tego typu sprawach. Wybrałam jednego z nich i był to strzał w dziesiątkę. Świetny prawnik, pracujący dokładnie, rozumiejący zawiłości ochrony zdrowia – mówi była prezes.

Według niej tego typu sprawy pojawiały się już wcześniej w Polsce.

– To nie była pierwsza sprawa w Polsce takiego pokroju – dodaje.

Jednocześnie Sławomir Czomko zwraca uwagę na inny element tej samej historii: formalną ocenę wniosku Komisji Rewizyjnej o zawiadomienie prokuratury.

– Trzeba też przypomnieć, że Rada Nadzorcza z czasów prezes Alicji Łyżwińskiej negatywnie zaopiniowała wniosek Komisji Rewizyjnej o złożenie zawiadomienia do prokuratury – mówi radny.

To pokazuje, że w sprawie potrzebne są dokumenty: protokoły posiedzeń, opinie, uchwały, korespondencja oraz treść wniosku Komisji Rewizyjnej. Dopiero one pozwolą precyzyjnie odtworzyć, jakie stanowisko zajmowały poszczególne organy szpitala i gminy.

NFZ nie kwestionował umów. Dlaczego wcześniej nie zareagował?

W tej sprawie pojawia się jeszcze jeden ważny trop: rola Narodowego Funduszu Zdrowia.

Sławomir Czomko zwraca uwagę, że przez pewien czas umowy i sposób rozliczeń nie były formalnie kwestionowane przez publicznego płatnika.

– To jest jeden z wątków, który również powinien zostać wyjaśniony – mówi radny.

Podobne pytanie pojawia się również w rozmowach z osobami znającymi kulisy pracy szpitala. Procedury były raportowane do systemu. Każde świadczenie ma kod, punktację i wycenę. Jeśli jednego dnia w małym szpitalu pojawiały się dziesiątki podobnych zabiegów, system powinien to widzieć.

Czy publiczny płatnik widział skalę zabiegów?
Czy widział liczbę pacjentów jednego dnia?
Czy widział powtarzalność procedur?
Czy widział wysokie rozliczenia?
Czy alarm włączył się dopiero po wybuchu afery w innych szpitalach?

To ważne, bo jeśli miastecki szpital będzie musiał zwrócić miliony, mieszkańcy mają prawo wiedzieć, czy problem wynikał wyłącznie z decyzji lokalnych władz placówki, czy także ze słabości całego systemu nadzoru nad publicznymi pieniędzmi.

Wątpliwości: czas, liczba zabiegów i standard rozliczenia

Sławomir Czomko podkreśla, że wątpliwości nie dotyczyły wyłącznie wysokości stawek.

– Wątpliwości dotyczyły nie tylko samych stawek, ale przede wszystkim czasu wykonywania zabiegów i ich liczby w ciągu jednego dnia – mówi.

Jak dodaje, najważniejsze było pytanie, czy tak duża liczba świadczeń mogła zostać wykonana w standardzie, w którym była rozliczana.

– Zwracano uwagę, że taka liczba zabiegów może być po prostu nie do wykonania w ciągu jednego dnia w standardzie, w jakim powinny być rozliczane – zaznacza radny.

Jednocześnie Czomko ostrożnie podkreśla, że nie przesądza o charakterze samych zabiegów.

– Nie chcę przesądzać, czy zabiegi były fikcyjne. Od tego są prokuratura i właściwe organy – mówi.

To istotne zastrzeżenie. W tej sprawie chodzi dziś o podejrzenia, kontrole, dokumentację i sposób kwalifikowania świadczeń. Odpowiedzialność konkretnych osób może zostać ustalona dopiero przez właściwe organy.

Czy szpital zarabiał, czy tylko realizował ryczałt?

Jedno z najważniejszych pytań brzmi: czy szpital w ogóle zyskiwał na tej współpracy?

Alicja Łyżwińska nie ocenia zasadności samych zabiegów dla pacjentów, ale bardzo krytycznie ocenia ich wpływ na szpital i finanse publiczne.

– Nie mnie oceniać, czy zabiegi były zasadne. Być może wielu ludziom pomogli, ale szpitalowi i finansom publicznym absolutnie nie – mówi była prezes.

Według niej świadczenia H55 były rozliczane w ramach ryczałtu i zwiększały jego wykonanie, ale późniejsze zmiany zasad finansowania pokazały, jak poważne skutki może mieć ta sprawa dla szpitala.

– Jednocześnie procedury te były finansowane według wyceny przewidzianej dla świadczeń szpitalnych, mimo że w wielu przypadkach podobne zabiegi mogą być wykonywane ambulatoryjnie przy znacznie niższej wycenie. W efekcie ryczałt był realizowany przy wykorzystaniu tych świadczeń. Po zmianie zasad finansowania i wyłączeniu H55 z koszyka świadczeń ryczałtowych okazało się, że ma to istotny wpływ na obniżenie ryczałtu Szpitala na 2026 rok. Ostatecznie skutki tej sytuacji ponoszą przede wszystkim pacjenci – mówi Alicja Łyżwińska.

Z drugiej strony osoba znająca kulisy pracy szpitala wskazuje, że żadna placówka nie podpisuje z założenia umowy, na której nie widzi żadnego finansowego sensu. Szpital mógł więc zakładać, że dzięki wysoko wycenianym procedurom poprawi wykonanie kontraktu i uzyska przychód.

To jednak nie rozwiązuje problemu. Bo nawet jeśli krótkoterminowo szpital poprawiał wykonanie ryczałtu, dziś zasadnicze pytanie brzmi: czy był to realny zysk, czy tylko pozorne łatanie finansów przy ogromnym ryzyku, które teraz może wrócić w postaci zwrotu pieniędzy do NFZ.

Pacjenci spoza Miastka. „Turystyka medyczna” czy normalna zasada systemu?

Alicja Łyżwińska wskazuje, że pacjentów z samego Miastka nie było wielu.

– Znaczną część stanowili pacjenci spoza Miastka – mówi była prezes.

Jej zdaniem można domyślać się, że część pacjentów mogła trafiać do miasteckiego szpitala po wcześniejszym kontakcie z lekarzami w prywatnych gabinetach.

– Mogę się jedynie domyślać, że pacjenci byli kierowani z prywatnych gabinetów na zabiegi do szpitala w Miastku – dodaje.

Ten wątek brzmi sensacyjnie, ale wymaga ostrożności. Sama obecność pacjentów spoza Miastka nie jest niczym nielegalnym. W polskim systemie ochrony zdrowia od lat obowiązuje zasada, że pieniądze idą za pacjentem. Pacjent może leczyć się poza miejscem zamieszkania, jeśli tam uzyska świadczenie.

Problemem nie jest więc sam fakt, że pacjenci przyjeżdżali z innych miejscowości. Problemem jest pytanie, kto ich kierował, jak wyglądała kwalifikacja, czy wcześniej korzystali z prywatnych konsultacji u tych samych lekarzy i czy świadczenia w szpitalu były prawidłowo rozliczane.

WP opisywała podobny wątek w przypadku szpitala w Mogilnie, gdzie prawie wszyscy pacjenci mieli pochodzić spoza powiatu, a większość skierowań miała być wystawiona przez lekarzy ze spółki Spine.

Zawiadomienie do organów ścigania. Czego dokładnie dotyczy?

Alicja Łyżwińska twierdzi, że po analizie dokumentów zgłosiła sprawę właściwym organom, zakwestionowała roszczenia i nie zgodziła się na kontynuację współpracy.

Komisja Rewizyjna również wnioskowała do burmistrza o zawiadomienie prokuratury. Jak mówi Sławomir Czomko, w tym przypadku chodziło przede wszystkim o możliwe zaniechanie po stronie ówczesnego zarządu szpitala.

Sama niekorzystna umowa nie musi jeszcze oznaczać przestępstwa. Jeżeli została podpisana przez osoby uprawnione, a świadczenia były wykonywane, część sporu może mieć charakter cywilny, finansowy albo kontrolny.

Inaczej wygląda sytuacja, jeśli organy uznają, że dokumentacja medyczna nie odpowiadała rzeczywistości, świadczenia były nieprawidłowo kwalifikowane albo rozliczenia z NFZ wprowadzały płatnika w błąd.

Miliony do zwrotu? Największe ryzyko dopiero przed szpitalem

Najbardziej niepokojący jest finansowy finał tej sprawy.

Alicja Łyżwińska wskazuje, że szpital otrzymał pieniądze z NFZ, ale dziś może zostać zobowiązany do ich zwrotu.

– NFZ zrefundował te świadczenia. Szpital wydał pieniądze, a teraz istnieje realne ryzyko, że te pieniądze trzeba będzie zwrócić. Miliony złotych, których nie odzyska od tej spółki – mówi była prezes. – Obawiam się, że szpital jeszcze za to słono zapłaci. Najgorsze, że uderzy to w pacjentów, pracowników, mieszkańców.

Według ustaleń WP skala możliwych nieprawidłowości w samym Miastku może sięgać prawie 13 mln zł. Konsultant wojewódzki, cytowany przez WP, wskazywał, że dokumentacja mogła służyć wyłudzeniu środków z NFZ.

To jednak nadal etap podejrzeń, analiz i kontroli. O odpowiedzialności konkretnych osób mogą przesądzić wyłącznie uprawnione organy.

Spine jako część większego kryzysu

Sprawa Spine wybucha w momencie, gdy Szpital Miejski w Miastku i tak znajduje się w bardzo trudnej sytuacji. Placówka zmaga się z problemami finansowymi, kadrowymi i organizacyjnymi. W tle pojawia się temat konsolidacji z większym szpitalem, najczęściej wskazywany jest Słupsk.

Osoba znająca kulisy funkcjonowania szpitala wskazuje, że konsolidacja może być dziś jedną z ostatnich realnych szans na utrzymanie funkcji szpitalnych w Miastku. Jednocześnie zaznacza, że pieniądze przewidziane na konsolidację nie są prostą pulą na spłatę długów. Mają służyć inwestycjom i reorganizacji, a ich wykorzystanie zależy od warunków umowy konsolidacyjnej.

Dla Sławomira Czomko sprawa Spine jest częścią szerszego problemu.

– To nie jest tylko sprawa jednej umowy. Uważam, że sprawa naszego szpitala jest głębsza, ponieważ ciągłość działań wokół spółki od momentu odwołania pierwszej prezes każe zastanowić się nad możliwym celowym działaniem grupy osób, które miało doprowadzić placówkę do dzisiejszego stanu – mówi radny. – Chyba wszyscy pamiętamy, od kogo się zaczęło. W tej sprawie będzie kolejne zawiadomienie.

To bardzo mocna deklaracja. Oznacza, że lokalny wątek afery Spine może nie zakończyć się na jednym postępowaniu i jednym zawiadomieniu.

Najważniejsze pytania nadal bez odpowiedzi

Po rozmowach z radnym Sławomirem Czomko, Alicją Łyżwińską i osobami znającymi kulisy pracy szpitala lista pytań jest długa.

Kiedy dokładnie podpisano pierwszą umowę ze spółką Spine?
Kto negocjował jej warunki?
Dlaczego zaakceptowano 65 procent wyceny NFZ dla spółki?
Czy były kolejne umowy albo aneksy?
Kto je podpisywał?
Kiedy dokładnie zakończono wykonywanie zabiegów?
Kto formalnie wypowiedział umowę?
Czy spółka domagała się zapłaty zaległych kwot?
Czy prowadzono rozmowy ugodowe?
Jak wysokie były najwyższe miesięczne faktury?
Kto je zatwierdzał?
Czy Rada Nadzorcza znała pełną skalę problemu?
Dlaczego NFZ wcześniej nie zakwestionował raportowanych świadczeń?
Czy szpital będzie musiał zwrócić pieniądze?
Czy sprawa Spine pogłębiła kryzys finansowy placówki?

To są pytania nie tylko do byłych i obecnych władz szpitala. To pytania także do samorządu, Rady Nadzorczej, NFZ i organów ścigania.

Na razie są podejrzenia, nie wyroki

Trzeba to podkreślić wyraźnie: sprawa jest na etapie kontroli, analiz i postępowań. Według publikacji WP w miasteckim wątku nikomu dotąd nie przedstawiono zarzutów. Odpowiedzialność konkretnych osób może zostać ustalona wyłącznie przez prokuraturę i sąd.

Nie zmienia to jednak faktu, że sprawa jest wyjątkowo poważna. Dotyczy publicznych pieniędzy, dokumentacji medycznej, bezpieczeństwa pacjentów i przyszłości Szpitala Miejskiego w Miastku.

::news{"type":"see-also","item":"18814"}