5 MILIONÓW na szpital, który jest jak… TONĄCY STATEK. Masowe wypowiedzenia lekarzy

Teresa Finkiewicz nie zdążyła jeszcze dobrze wejść do swojego gabinetu. W Szpitalu Miejskim w Miastku był jej pierwszy dzień pracy. Zamiast spokojnego przejęcia obowiązków, przeglądania dokumentów i rozmów organizacyjnych sekretarka zaczęła przynosić jej… wypowiedzenia składane przez lekarzy.

::event{"type":"horizontal","item":"202"}

Nie były to zapowiedzi na odległą przyszłość. Medycy z chirurgii stawiali sprawę jasno: jeżeli nie zostaną zrealizowane wcześniejsze porozumienia dotyczące spłaty zaległych wynagrodzeń, odejdą natychmiast. Padła nawet zapowiedź ewakuacji pacjentów z oddziału.

Nowa prezes nie dostała więc czasu na spokojne poznanie szpitala. Zaczęła pracę od próby powstrzymania jego rozpadu.

– Jeszcze dobrze nie dotarłam do gabinetu, a już sekretarka przynosiła mi wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym lekarzy z chirurgii – relacjonowała Teresa Finkiewicz.

Kilka godzin później radni miejscy stanęli przed decyzją, której skutki wykraczały daleko poza zmianę kilku pozycji w budżecie. Mieli zdecydować, czy gmina przekaże szpitalowi kolejne pięć milionów złotych. Bez tych pieniędzy lekarze mieli odejść, oddziały przestać działać, a cała placówka mogła praktycznie z dnia na dzień stanąć.

35 milionów po terminie. Pensje zaległe od lutego

Szpital nie potrzebował pieniędzy na nowy sprzęt, remont czy rozwój kolejnego oddziału. Pięć milionów miało przede wszystkim ugasić pożar: zapłacić część zaległych wynagrodzeń i zatrzymać personel.

Joanna Hinc, prokurent spółki, przedstawiła liczby, które najlepiej pokazują skalę kryzysu. Szpital ma około 35 milionów złotych zobowiązań wymagalnych, a więc takich, których termin zapłaty już upłynął. Same zaległości wobec pracowników i osób zatrudnionych na kontraktach wynoszą około 7,5 miliona złotych.

Lekarzom wypłacano pieniądze częściami, zależnie od tego, ile akurat znajdowało się na koncie. Jedni dostawali po dziesięć czy piętnaście tysięcy złotych, inni po dwadzieścia lub trzydzieści tysięcy. Nie oznaczało to jednak regulowania bieżących rachunków. W niektórych przypadkach szpital kończył dopiero wypłaty za luty, podczas gdy marzec wciąż pozostawał nieopłacony.

Próbowano kupić czas. Z lekarzami zawarto porozumienia, zgodnie z którymi do 10 lipca miało zostać spłacone 70 procent zaległości. Pozostała część miała być rozłożona na indywidualnie ustalane raty.

Lekarze, którzy zgodzili się pozostać w placówce, zaakceptowali jednocześnie obniżenie stawek godzinowych. Zespół oddziału wewnętrznego nie przyjął jednak podobnego rozwiązania. Domagał się natychmiastowej spłaty całości zadłużenia i zdecydował o odejściu.

Najbardziej niepokojące było jednak to, że wypowiedzenia zostały już złożone. Personel czekał wyłącznie na decyzję radnych.

– Będziemy zmuszone zawiesić cały szpital, bo nawet na rehabilitacji nie będziemy mieli lekarza prowadzącego. Nie będzie miał kto pracować, a pielęgniarki nie będą leczyć – ostrzegała Joanna Hinc.

Nowa ekipa ma ratować szpital. Najpierw trzeba posprzątać po poprzednikach

Teresa Finkiewicz objęła stanowisko prezes spółki z założeniem, że szpital wciąż ma szansę. Do współpracy zaprosiła Agnieszkę Chrzanowską, dyrektor zarządzającą i specjalistkę zajmującą się restrukturyzacją.

Jej pierwsze wystąpienia nie przypominały jednak spokojnej prezentacji planu naprawczego. Były raczej opisem instytucji, w której nowy zarząd próbuje jednocześnie zatrzymać lekarzy, zamknąć zaległe sprawozdania, przygotować dokumenty do wyceny, negocjować z wierzycielami i zrozumieć decyzje podejmowane w poprzednich latach.

Najbardziej wymownym symbolem organizacyjnego bałaganu jest sprawozdanie finansowe za 2024 rok. W połowie 2026 roku dokument nadal nie był gotowy.

– Jak to jest możliwe, że jesteśmy w połowie 2026 roku, a nie mamy bilansu za 2024? Gdybym chciała państwu opowiedzieć, co działo się w księgowości, siedzielibyście tutaj do północy – mówiła Agnieszka Chrzanowska.

Bilans jest niezbędny nie tylko do ustalenia rzeczywistego stanu spółki. Czeka na niego audytor, a także Szpital Wojewódzki w Słupsku, który analizuje możliwość przejęcia miasteckiej placówki.

Cała administracja, księgowość i kadry zostały skierowane do kończenia zaległych dokumentów. Jednocześnie pracownicy musieli przygotowywać kolejne materiały potrzebne do audytu i wyceny. Wszystko to działo się w chwili, gdy lekarze gremialnie składali wypowiedzenia.

Krytyka poprzedniego sposobu zarządzania pojawiała się podczas rozmów wielokrotnie. Nie chodziło wyłącznie o dokumenty. Skarbnik gminy Bronisława Nielipiuk przypomniała, że samorząd przekazał już szpitalowi około 30 milionów złotych, ale pomoc nie doprowadziła do trwałej poprawy.

– Zawsze był, ja to nazwę, szantaż. Nie było merytorycznej rozmowy, co to da, bo to nie dało nic – mówiła skarbnik.

Jej słowa były brutalne, ale dobrze oddawały nastrój części radnych i mieszkańców. Kolejne miliony znikały, a po kilku miesiącach szpital ponownie stawał pod ścianą. Zmieniały się zarządy, prezesi i obietnice, lecz zadłużenie rosło.

Według informacji przedstawionych podczas dyskusji Teresa Finkiewicz jest już około dwudziestą osobą kierującą placówką w ostatnich latach. Sama liczba zmian pokazuje, jak trudno było utrzymać w szpitalu ciągłość zarządzania i odpowiedzialność za podejmowane decyzje.

Lekarze po blisko 400 złotych za godzinę

Jednym z pierwszych obszarów, które nowe kierownictwo zaczęło porządkować, są kontrakty lekarskie. Agnieszka Chrzanowska nie ukrywała, że wcześniejsze stawki były w niektórych przypadkach bardzo wysokie.

Niektórzy lekarze mieli otrzymywać wynagrodzenie zbliżone do 400 złotych za godzinę. Po negocjacjach stawki obniżono najczęściej do około 270–280 złotych.

Według dyrektor zarządzającej samo ograniczenie kosztów kontraktów ma przynieść około 600 tysięcy złotych oszczędności miesięcznie.

– Jeżeli mieliśmy lekarza ze stawką blisko 400 złotych, naprawdę trudno było uzyskać dobrowolne zejście do 270 czy 280 złotych – przyznała.

Dodatkową nadzieję wiązano z zapowiadaną na szczeblu centralnym propozycją ograniczenia maksymalnych stawek do 240 złotych za godzinę. Podczas posiedzenia nie był to jednak jeszcze obowiązujący przepis, lecz rozwiązanie dopiero zapowiadane.

Oszczędności na kontraktach mają pomóc w bieżącym funkcjonowaniu szpitala, ale nie rozwiązują problemów narastających przez lata. Placówka musi też wdrożyć ustawowe podwyżki dla personelu medycznego. Nowe kierownictwo czasowo wstrzymało przygotowywanie aneksów, czekając na decyzję dotyczącą dalszego istnienia szpitala, ale obowiązujących przepisów nie można po prostu zignorować.

Restrukturyzacja ma objąć również pozostały personel. Agnieszka Chrzanowska zapowiadała rozmowy o czasowym ograniczeniu kosztów wszędzie tam, gdzie będzie to możliwe. Jednocześnie przyznawała, że wobec osób otrzymujących najniższe wynagrodzenie praktycznie nie ma już pola do cięć. W ich przypadku można co najwyżej rozważać zmniejszenie wymiaru etatu.

Pięć milionów wpływa z NFZ, ale komornik zabiera jedną czwartą

Na papierze szpital otrzymuje z Narodowego Funduszu Zdrowia średnio około pięciu milionów złotych miesięcznie. Po obniżeniu kosztów mogłoby się wydawać, że taka kwota pozwoli placówce przestać generować nowe straty.

Problem w tym, że całe pieniądze nie trafiają do szpitala.

W związku ze starymi zobowiązaniami komornik przejmuje bezpośrednio w NFZ 25 procent każdej wypłaty. Przy pięciu milionach złotych oznacza to potrącenie około 1,25 miliona złotych, zanim środki znajdą się na koncie spółki.

Szpital ma ponadto układy ratalne z ZUS-em oraz urzędem skarbowym. Zalega więc nie tylko lekarzom, pracownikom i kontrahentom, ale również instytucjom publicznym.

Nowe kierownictwo liczy na około 1,6 miliona złotych za nadwykonania, których NFZ jeszcze nie zapłacił. Pieniądze mają zostać przeznaczone przede wszystkim na zaległe wynagrodzenia.

Plan zakłada połączenie kilku elementów: pięciu milionów od gminy, oszczędności na kontraktach, środków za nadwykonania oraz dalszych zmian kadrowych. Priorytetem ma być możliwie szybkie wyjście na zero w rozliczeniach z personelem.

Interna ma wrócić, ale dawnego szpitala już nie będzie

Oddział wewnętrzny został zawieszony, lecz nowe kierownictwo zapowiada jego ponowne uruchomienie. Personel miał pozostać w placówce, a problemem było odejście dotychczasowej grupy lekarzy.

Agnieszka Chrzanowska odniosła się do tej sytuacji wyjątkowo ostro. Stwierdziła, że po analizie dokumentów medycznych i finansowych sama prawdopodobnie zakończyłaby współpracę z tym zespołem.

– Jestem wdzięczna, że sami odeszli, bo musiałabym im w bardzo szybkim czasie podziękować – oceniła.

Nie przedstawiła jednak publicznie szczegółowych dowodów ani konkretnych zarzutów wobec lekarzy, dlatego jej wypowiedź pozostaje oceną nowej dyrektor, wymagającą dalszego wyjaśnienia.

Jednocześnie Chrzanowska jasno przyznała, że Miastko nie wróci już do modelu szpitala działającego przed laty. Nie ma realnego planu odtworzenia położnictwa, ginekologii czy pediatrii. Zdaniem nowego kierownictwa byłyby to oddziały wymagające ciągłego dotowania i jeszcze bardziej obciążyłyby budżet gminy.

Szpital ma pozostać placówką mniejszą, ale dostosowaną do realnych możliwości. W Miastku nadal mają działać między innymi ratownictwo medyczne, izba przyjęć, rehabilitacja, poradnie specjalistyczne, opieka podstawowa i zakład opiekuńczo-leczniczy. Nowe kierownictwo chce także rozwijać OIOM, który obecnie ma tylko trzy łóżka. Większa liczba stanowisk mogłaby pozwolić na uzyskanie wyższego finansowania z NFZ.

Ratunkiem ma być przejęcie przez Szpital Wojewódzki w Słupsku

Najważniejszym elementem planu jest tak zwana konsolidacja. W praktyce ma ona polegać na przejęciu miasteckiej placówki przez samorząd województwa i włączeniu jej do struktur Szpitala Wojewódzkiego w Słupsku.

Najpierw musi powstać wycena. Nie obejmie ona wyłącznie budynków, sprzętu i gruntów. Liczyć się będą także działające oddziały, kontrakty, kadra oraz potencjał pustej obecnie części szpitala.

Dlatego – jak podkreśla Agnieszka Chrzanowska – placówka musi funkcjonować. Zamknięty szpital byłby wart mniej, a pozycja negocjacyjna gminy jeszcze bardziej by osłabła.

Wartość całego majątku szacowano wstępnie na około 25 milionów złotych. Korzystny wariant miałby oznaczać wycenę zbliżoną do 28 milionów. Nowe kierownictwo zakładało, że w toku rozmów od marszałka można byłoby uzyskać około 22 milionów złotych.

To jednak nadal wyłącznie szacunki. Nie ma jeszcze wiążącej oferty ani ostatecznej ceny. Nawet gdyby pieniądze wpłynęły, nie stałyby się dodatkowym budżetem na gminne inwestycje. Miałyby zostać przeznaczone na pokrycie zobowiązań szpitala.

Cała operacja przypomina więc próbę utrzymania tonącego statku na powierzchni tylko po to, aby dało się go bezpiecznie odholować do większego portu. Pięć milionów złotych ma kupić czas potrzebny do przeprowadzenia wyceny, audytu i negocjacji.

Spina i miliony dla neurochirurgów

Nad szpitalem ciąży również sprawa współpracy ze spółką Spine, realizującą świadczenia neurochirurgiczne. To część szerszej, ogólnopolskiej afery dotyczącej rozliczania wysokospecjalistycznych procedur, dokumentacji medycznej i ogromnych kwot wypłacanych podmiotom współpracującym ze szpitalami.

Według informacji przedstawionych podczas dyskusji przez miastecki szpital miało przejść z tego tytułu od 13 do 14 milionów złotych.

Około 7,5 miliona złotych zostało jednak zablokowane i nie trafiło do spółki. Agnieszka Chrzanowska zapowiedziała, że do czasu zakończenia kontroli pieniądze nie zostaną wypłacone.

Jeżeli odpowiednie organy potwierdzą, że dochodziło do nadużyć, niewłaściwego wykonywania umów lub preparowania dokumentacji medycznej, szpital zamierza dochodzić zwrotu również tych środków, które wcześniej już wypłacono.

– Jest kogo pozwać i jest od kogo żądać zwrotu niesłusznie pobranych wynagrodzeń – mówiła dyrektor.

W grudniu 2025 roku zarząd szpitala złożył zawiadomienia do prokuratury i CBA. Sprawa nie została jednak prawomocnie rozstrzygnięta. Na tym etapie mowa więc o podejrzeniach, kontroli i możliwych roszczeniach, a nie o potwierdzonej winie konkretnych osób.

Radca prawny szpitala wyjaśniał, że jeżeli zostanie wykazane niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie umów, placówka może domagać się odszkodowania, zwrotu wypłaconych pieniędzy, a także pokrycia ewentualnych kar. Roszczenia mogłyby zostać skierowane do spółki, innych powiązanych podmiotów, a w określonych okolicznościach nawet do członków ich zarządów.

Odzyskanie pieniędzy nie jest jednak pewne i może potrwać latami. Nie można więc traktować ich jako źródła finansowania dzisiejszej działalności szpitala.

Gmina sama zbliża się do ściany

Pięć milionów złotych nie pojawiło się w budżecie znikąd. Przekazanie pieniędzy oznacza dalsze zadłużenie gminy.

Po uwzględnieniu tej kwoty planowany dług Miastka na koniec roku ma wynieść około 55 milionów złotych. Gmina musi również spłacać wcześniejsze zobowiązania i ponosić koszty odsetek. Tylko w tegorocznym budżecie na ich obsługę zaplanowano około 2,83 miliona złotych.

Bronisława Nielipiuk nie ukrywała, że decyzja może mieć poważne konsekwencje dla całego samorządu.

– Rozumiem, że dla szpitala brak pomocy byłby katastrofą. Ale dla finansów gminy ma to ogromne znaczenie. Kto wie, czy po konsolidacji sami nie staniemy pod ścianą – ostrzegała.

Każdy milion przeznaczony na szpital oznacza mniej pieniędzy na drogi, chodniki, szkoły i inne potrzeby mieszkańców. Radny Hubert Szymankowski przyznawał, że ludzie mają prawo być zmęczeni kolejnymi dopłatami.

Widzą dziurawy chodnik, słyszą, że nie ma pieniędzy na inwestycje, a następnie dowiadują się o następnych milionach przekazywanych placówce, która mimo wcześniejszej pomocy nadal jest zagrożona upadkiem.

Jednocześnie Szymankowski zauważył, że po raz pierwszy od dawna kierownictwo szpitala przedstawiło odpowiedzi, które nie ograniczały się wyłącznie do dramatycznego apelu o pieniądze.

– Pierwszy raz słyszę merytoryczne odpowiedzi i pełne zaangażowanie zarządu w ratowanie tego szpitala – mówił.

Sześciu radnych dało szpitalowi kolejną szansę

Dyskusja trwała około trzech i pół godziny. Do samego końca nie było pewne, czy uchwała zostanie przyjęta.

Jedni radni przekonywali, że bez względu na decyzję szpitala nie uda się uratować bez woli marszałka województwa. Padały zarzuty, że nadzór właścicielski praktycznie nie istniał, a pieniądze „wpadały jak przez durszlak”.

Inni pytali, czy mieszkańcy sprzeciwiający się dalszemu finansowaniu odpowiedzieliby tak samo, gdyby usłyszeli, że następnego dnia szpital zostanie zamknięty.

Joanna Hinc apelowała, aby potraktować placówkę jako element bezpieczeństwa mieszkańców. Przypominała, że w nagłej sytuacji różnica między dojazdem do Miastka a transportem do Słupska może oznaczać różnicę między życiem a śmiercią.

Ostatecznie rada przyjęła uchwałę. Za przekazaniem pięciu milionów złotych zagłosowało sześciu radnych, czterech było przeciw, a jeden wstrzymał się od głosu.

Szpital otrzymał pieniądze, ale nie został uzdrowiony. Pięć milionów nie spłaca 35 milionów zaległych zobowiązań. Nie kończy sporów ze Spine, nie zamyka kontroli, nie tworzy bilansu za 2024 rok i nie gwarantuje przejęcia przez marszałka.

Kupuje jedynie czas.

Teraz Teresa Finkiewicz i Agnieszka Chrzanowska muszą udowodnić, że po latach chaosu, zmian prezesów, rosnących długów, niejasnych umów i kolejnych milionów dokładanych przez gminę tym razem za pieniędzmi pójdą rzeczywiste zmiany.

Bo następnego głosowania może już nie być. A nawet jeżeli będzie, gmina może nie mieć już z czego dołożyć.

::news{"type":"see-also","item":"18837"}