Nie było konferencji prasowej ani politycznego manifestu. Decyzja zapadła po cichu, właściwie mimochodem – między rozmowami o szkołach, dzieciach, drogach i codziennym życiu. Adrian Kundro, jeden z bardziej rozpoznawalnych radnych Rady Miejskiej w Miastku i jeszcze niedawno wskazywany jako potencjalny kandydat na burmistrza, rezygnuje z mandatu i kończy swoją aktywność w lokalnej polityce.

Powód jest prosty i jednocześnie symboliczny dla problemów, z jakimi mierzy się Miastko: wyprowadzka.

– Tak, wyprowadzamy się. Do Koszalina… właściwie do gminy Świeszyno – mówi bez emocji, jakby opisywał zmianę adresu w dowodzie, a nie zamknięcie ważnego etapu życia publicznego. – To zgodne z prawem. Radny musi się utożsamiać z miejscem, za które odpowiada.

W tych słowach nie ma goryczy. Jest raczej poczucie porządku. Zasady są jasne: radny reprezentuje swój okręg, swoich sąsiadów, swoją codzienność. Jeśli tej codzienności już tam nie ma – nie ma też mandatu.

Miastko, z którego się wyjeżdża

Rezygnacja Kundry nie jest wydarzeniem oderwanym od kontekstu. Wręcz przeciwnie – wpisuje się w proces, o którym w Miastku mówi się coraz częściej, choć zwykle półgłosem. Ludzie wyjeżdżają.

– Znam co najmniej dwie rodziny z mojego okręgu, które już sprzedają mieszkania – przyznaje. – Wystarczy wejść na ogłoszenia. Tych domów i mieszkań do sprzedaży robi się coraz więcej.

To nie są historie o spektakularnych porażkach. To raczej cichy odpływ. Rodziny zostają pod Gdańskiem, pod Szczecinem, pod Koszalinem. Tam, gdzie szkoły się rozbudowują, a nie zamykają. Tam, gdzie jest szybki dojazd, szpital w zasięgu karetki, komunikacja dla dzieci, kino, teatr, normalna infrastruktura dnia codziennego.

– W Miastku szkoły się zamyka. Tam, gdzie się przeprowadzam, szkołę się rozbudowuje – mówi Kundro.

Polityka przegrywa z życiem

Jeszcze niedawno jego nazwisko pojawiało się w rozmowach o przyszłych wyborach. „Potencjalny burmistrz” – mówili jedni. „Człowiek z energią” – dodawali inni. Dziś te spekulacje tracą sens.

– Burmistrz to co innego. On jest zarządcą, może być spoza. Ale radny? Radny musi być stąd – tłumaczy.

Decyzja o wyprowadzce nie ma jednak nic wspólnego z polityczną ucieczką. Wręcz przeciwnie – jest przyznaniem się do ograniczeń. Do tego, że samorząd nie zawsze jest w stanie konkurować z aglomeracją. Że infrastruktura, demografia i dostęp do usług wygrywają z lokalnym patriotyzmem.

– Głównie dzieci. I zdrowie. Chcę mieć poczucie, że w przyszłości będę lepiej „zaopiekowany” medycznie. I że dzieci będą miały więcej możliwości – słyszymy.

Miasto, które traci, ale nie znika

To nie jest tekst o końcu Miastka. Raczej o jego rozdarciu. Z jednej strony lepsze drogi, kanalizacja, porządek przestrzenny, którego często brakuje w rozlewających się gminach podmiejskich. Z drugiej – brak impulsu, który zatrzyma młodsze pokolenie na stałe.

Paradoks polega na tym, że wielu wyjeżdżających nie zrywa więzi. Nadal płacą podatki w Miastku, zostawiają mieszkania puste, wracają w weekendy. Ale politycznie – to już nie to samo. Mandatu nie da się pełnić zdalnie.

Koniec etapu

Adrian Kundro żegna się z Radą Miejską bez dramatyzmu. Bez oskarżeń, bez manifestów. Jak ktoś, kto po prostu zamyka drzwi i idzie dalej.

– Trzeba się utożsamiać z miejscem, za które się odpowiada – powtarza.

To zdanie zostaje w głowie. Bo nie dotyczy tylko jednego radnego. Dotyczy całego Miastka.

::news{"type":"see-also","item":"17330"}